- Zeg het maar.

- Ik vrees dat ik mijn bewustzijn verloren heb.

- En hoe lang bent u al ervan.. ja hoe zeg je dat.. bewust?

- Het is helemaal onbewust, hoor. Ik ben er aan het denken gezet omdat ik een artikel in de krant las waar zo'n gevaar ter sprake kwam.

- En zo bent u ongerust geworden omdat u bang bent dat het u ook overkomt?

- Exact.

- Laat u me maar eens nadenken. Even kijken. Het spijt me, maar volgens mij hebben we geen behandeling om u zo maar met dit soort dingen te helpen.

- Nooit zo'n geval gehad?

- Niet een waar ik mij bewust van ben. Sorry, ik bedoel dat niet bespottend.

- Geeft niet. En medicijnen, heeft u wat?

- Ik heb er een voor tijdelijke verdoving van het bewustzijn.

- En hoe moet ik daarmee beginnen?

- Als u die gebruikt en u welk dan ook effect bemerkt moet dat door uw bewustzijn toch?

- En als ik niets opmerk? Hoe moet ik dan mijn bewustzijn nagaan?

- Belt u maar opnieuw volgende week.

- Maman, où est-ce qu'on va?

- J'en sais rien.

- Papa me manque.

- Oui, je sais. Mais il est parti, il ne reviendra plus.

- Pourquoi pas?

- Parce qu'il est mort.

- Que est-ce que ça veut dire?

- C'est dur à expliquer. Il lui est arrivé un accident.

- Comment ça?

- Il y a un éléphant qui l'a plétiné.

- Mais pourquoi? Qu'a-t-il fait à cet éléphant?

- Rien du tout. Je t'ai dit que c'était un accident. L'éléphant ne l'a pas vu.

- Mais comment est-ce possible qu'on laisse des éléphants se promener librement sans que personne ne les surveille?

- Comment est-ce possible qu'on nous laisse nous promener de la même façon?

- Mais nous sommes des gens!

- Et alors?

- Mais il faut traiter les gens autrement!

- Pourquoi?

- Goeiemiddag, ik zou graag een pizza willen bestellen.

- Tuurlijk, en wat voor pizza denkt u aan?

- Zeg, zo'n cirkelvormige lijkt mij het best. Dan kunt u vanuit elke kant lekker happen weet u, daar zit veel keuzevrijheid in.

- Inderdaad, inderdaad. Luister, ik heb een adres nodig om die aan u te bezorgen. Geeft u maar uw postcode door dan vind ik de straatnaam lekker snel hier op de computer.

- Dat is vrij efficiënt. Toch ben ik niet zeker van die postcode. Hoe moet men die opzoeken?

- Laat u maar. Geeft u me maar uw adres, uw straatnaam dus.

- Juist. Weet u, ik sta eigenlijk niet op straat.

- Da's geen probleem. Uw straatnaam kan u toch ontdekken. Heeft u wat brieven gekregen in de laatste tijd?

- Brieven? Van wie?

- Maakt niet uit, van wie dan ook. Als ik me niet vergis dan staat uw adres op die brieven, anders kan de arme postbode u niet vinden hé.

- Weet u, ik correspondeer nu niet meer per post, ik heb een internetverbinding en..

- Ik snap het. Kunt u misschien eens wat omschrijven over waar u bent? Ziet u een kerk, een supermarkt, een school? Misschien een toren die u kan zeggen waar u bent in de stad?

- Nee, zulke dingen zie ik niet.

- Wat dan? Ziet u misschien bergen, dalen?

- Ook niet. Het is hier niet zo druk.

- Niet zo...druk? En wat ziet u dan voor dingen?

- Er is hier tamelijk veel zand.

- Zand? Bent u aan zee dus?

- Niet echt. Er is geen zee, alleen zand.

- Ho sentito dire che c'è un verme qui nel deserto.

- Non credo.

- Come non credi?

- Un verme può anche esserci, però non credo sia quello che tu hai sentito.

- Come? Credi al sentito dire, però non a me?

- Esatto.

- Come mai?

- È che tu vai sempre a raccontare balle di ogni tipo. Non sai distinguere il vero dal falso.

- Senti, non l'ho mica inventato io. Ti dico che circolano voci su quel verme. Dicono che sia un mostro gigantesco che ingoia n'importe quoi e pio se ne va giù nella sabbia e sparisce dalla vista per settimane.

- Ci credo. Cioè alle voci, non a te.

- Vabbé, mettiamo che il verme apparisse proprio qui dinanzi a noi due, a una cinquantina di metri. Mi daresti retta?

- Dunque sai attrarre il verme?

- Sì.

- Allora fallo.

- Ma se viene e poi c'inghiottisce?

- Storie.

- D'accordo, lo faccio venire. Guarda pure nella distanza, di là. Lo vedrai presto.

- Sembra un vermicello.

- Lo tengo a bada che non ci catturi. Però lo vedi almeno?

- Certo non per merito tuo.

- Ma se l'ho fatto venire?

- Già. Però può anche esser venuto da sé. Come vuoi dimostrare che non ti sei inventato tutta questa storia del verme e intanto è apparso un verme reale che non c'entra niente col tuo racconto inverosimile?

È da un paio di anni che non guardo più la televisione. Mi avevo trasferito in Olanda e l'appartamento in cui abitavo aveva un televisore. Ebbi a disposizione una trentina di canali, per lo più olandesi, di cui non capivo un tubo. All'inizio la guardavo un po', incuriosito. Ma presto scoprii che non c'era quasi niente che mi interessava. È duro reggere il confronto con la rete, che è interattiva, se tutto ciò che hai da proporre è un modo completamente passivo di seguire una trasmissione.

Poi c'è la questione di contenuti ovviamente. In rete decido io che cosa voglio vedere o leggere, e neanche sono costretto a presentarmi a una certa ora per non perdermi qualcosa di buono.

Quindi ero convinto, da anni, di aver superato la tivù. No grazie, non fa più per me. È stata bella nella mia infazia, ma bisogna passare ad altre cose. Invece in rete trovo contenuti molto più educativi tipo lezioni che mi possono insegnare un sacco di cose. Ne avrò viste migliaia ormai, su tecnologia, informatica, psicologia, politica, insomma su tutto.

Eppure ogni tanto mi ritrovo in circostanze diciamo meno istruttive. Si comincia da un filmato su youtube. Eh sì, bello questo. Ce ne sono di più? Ovviamente sì. E così mi scuoto qualche tempo in là. Sono passate un'ora o due e mi rendo conto che sono stato a navigare attraverso i filmati in continuazione perché più ne trovo più ce ne sono di simili.

Niente pubblicità e niente programmi mandati in onda senza consultarmi, però una somiglianza con la tivù c'è eccome. Un bello spreco di tempo, un modo di passare il tempo nell'illusoria consapevolezza che non ci si ferma qui: non bisogna perdersi il prossimo che sarà sicuramente imperdibile.